Çanakkale Şehitlerine

Çanakkale içinde vurdular beni ölmeden mezara koydular beni of gençliğim eyvah Bu Asım’ın nesli… diyordum ya…nesilmiş gerçek İşte çiğnetmedi namusunu,
çiğnetmiyecek.
Şüheda gövdesi,
bir baksana dağlar,
taşlar… O,
rüku olmasa,
dünyada eğilmez başlar,
Vurulup tertemiz alnından,
uzanmış yatıyor,
Bir hilâl uğruna,
yâ Rab,
ne güneşler batıyor! Ey,
bu topraklar için toprağa düşmüş asker! Gökten ecdat inerek öpse o pâk alnı değer.
Ne büyüksün ki kanın kurtarıyor Tevhîd’i… Bedr’in arslanları ancak,
bu kadar şanlı idi.
Sana dar gelmeyecek makberi kimler kazsın? “Gömelim gel seni tarihe” desem,
sığmazsın.
Herc ü merc ettiğin edvâra da yetmez o kitâb… Seni ancak ebediyyetler eder istîâb.
“Bu,
taşındır” diyerek Kâ’be’yi diksem başına; Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına; Sonra gök kubbeyi alsam da,
ridâ namıyle,
Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmıyle; Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,
Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan; Sen bu âvîzenin altında,
bürünmüş kanına,
Uzanırken,
gece mehtâbı getirsem yanına,
Türbedârın gibi tâ fecre kadar bekletsem; Gündüzün fecr ile âvîzeni lebriz etsem; Tüllenen mağribi,
akşamları sarsam yarana… Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.
Sen ki,
son ehl-i salîbin kırarak savletini,
Şarkın en sevgili sultânı Salâhaddîn’i,
Kılıç Arslan gibi iclâline ettin hayran… Sen ki,
İslâm’ı kuşatmış,
boğuyorken hüsran,
O demir çenberi göğsünde kırıp parçaladın; Sen ki,
rûhunla beraber gezer ecrâmı adın; Sen ki,
a’sâra gömülsen taşacaksın…Heyhât,
Sana gelmez bu ufuklar,
seni almaz bu cihât… Ey şehîd oğlu şehîd,
isteme benden makber,
Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.
Sana âgûşunu açmış duruyor Peygamber.
Dı nav Çanakkale’ye suku be ayne Daye va ezdı çım şere dız mıjım of ömre mıne oy