Elveda Zeynep

Hüseyin meydana gidecek gidecek ve dönmeyecek Bacısıyla konuşuyor,
şöyle vasiyet ediyor Ben gidiyorum meydana,
düşman ile çarpışmaya,
Ceddimin dini uğruna,
öz kanıma bulanmaya,
Bacı ben şehid olunca,
çok dövünüp de ağlama,
Sabrınız çok olsun bacım,
emanet kalın Allah’a,
Elvedâ elvedâ elveda Zeyneb,
Zeyneb elvedâ.


Zeynep bu susuz yavrular,
yavrusuz kalmış analar,
Sana emanettir bacım,
yakınma çok sızlanma çok Acılar anası Zeyneb,
hazin baktı kardeşine,
Ey peygamberler vârisi,
kalbimin son tesellisi,
Gücüm bitti düştü dizim git demeye varmaz dilim,
Kardeş gitme bir daha dön,
son kez görem nur yüzün,
Elvedâ elvedâ elveda Zeyneb,
Zeyneb elvedâ.


Gözlerim arkandan bakar içim yanar yanar yanar Gözümde yaşlar tükendi kalbim sızlar sızlar sızlar Küçücük kızı Sakine koşarak geldi Hüseyin’e Açtı minik kollarını sarıldı ayaklarına Baba ne olursun gitme bizleri kimsesiz etme Götür bizi Medine’ye düşmanlara esir etme Elveda elveda elveda Zeyneb Zeyneb elveda Elveda elveda elveda Zeyneb Zeyneb elveda

Baba bu küçücük kalbim ayrılığına dayanmaz Gözlerimin yaşı babam bir ömür boyu kurumaz Bütün çocuklarla babam söz veriyoruz biz sana Biz artık su istemeyiz su deyip seni üzmeyiz Huseyn elvedâ ediyor gökte melekler ağlıyor Düşman Hüseyin’i bekliyor Zeyneb ölümden dönüyor Elveda elveda elveda Zeyneb Zeyneb elveda Elveda elveda elveda Zeyneb Zeyneb elveda

Hüseyin’e kaç ok saplandı kimler elinde doğrandı Bunları bana sormayın Ali ağlar Mehdî ağlar Çadırları nasıl yandı başı kaç diyar dolandı? Bunları bana sormayın kalem ağlar kâğıt ağlar Kan kılıca galip oldu kılıçlar kanda boğuldu Hakk müstahakkını buldu bâtıl düştü zâil oldu Elveda elveda elveda Zeyneb Zeyneb elveda Elveda elveda elveda Zeyneb Zeyneb elveda