Beytullahta Ben

Lebbeyk Allahümme Lebbeyk Lebbeyke La Şerike Leke Lebbeyk İnnel Hamde Venni’mete Leke Vel Mülk la Şerike Lek

Bir sancak altında kaç milyon insan Ne tenleri benzer ne dilde lisan Olmuşlar tek yürek tek beden de can İnsanlığı gördüm… Beytullahta ben

Yedi bağın gülü,
aynı destede Yetmiş iki millet,
aynı listede Kaç milyon Âmin der aynı bestede Tevhîd’le haşroldum Beytullahta ben

Sinelerde alev,
ne kül ne duman,
Dillerde bir soru Vuslat ne zaman Cehennem söndürür böylesi iman Aşk ne imiş gördüm Beytullahta ben

Okyanuslar aşmış gelmiş nicesi Aç susuz,
uykusuz gündüz gecesi Her nefes dilinde Kurân hecesi Sevdâlılar gördüm Beytullahta ben

Rabbin o davetli misafirleri; Doldurmuş,
Mekke’de her karış yeri.
Dillerinde dinmez,
”Lebbeyk” sesleri,
Arş’a yollar gördüm… Beytullah’ta ben…

Bir damla misali,
kapılmış sele; Zengin,
fakir,
paşa,
nefer elele… Yan yana secd’eder,
sultanla köle; Mahşerle tanıştım… Beytullah’ta ben…

Bir sancak altında kaç milyon insan Ne tenleri benzer ne dilde lisan Olmuşlar tek yürek tek beden de can İnsanlığı gördüm… Beytullahta ben

Kimi görmez gözü,
elinde âsâ; Lâkin,
kalp gözünü açmış devâsa… Yüzünde tebessüm,
ne gam,
ne tasa,
Döner durur gördüm… Beytullah’ta ben.


Kimi,
ayağında yarım çarığı; Kaç yerinden kanar,
topuk yarığı… Meğerse; kefenmiş başta sarığı,
Ne âşıklar gördüm… Beytullah’ta ben.


Baktım… Sofrasında,
nice melekler; Bir tas zemzem suyu,
kuru ekmekler,
Gözleri Kâbe’de iftarı bekler,
Tokluğuma yandım… Beytullah’ta ben.


Bir zerre gözü yok,
dünya aşında,
Âhir rızkın arar,
harman başında,
Rabb’in nazarını,
Kâbe taşında; Gören gözler gördüm… Beytullah’ta ben.


Kimi bahardadır,
görmemiş yazı,
Kiminin geçiyor,
Mevlâ’ya nazı; Kılınır Kâbe’de vedâ namazı,
İmrendim..
El açtım,
Beytullah’ta ben.


Kiminde kalmamış,
derman bacakta; İki büklüm yürür,
gitmez kucakta… Erimiş..
Kaybolmuş..
Cenâb-ı Hakk’ta Pervaneler gördüm..
Beytullah’ta ben.


O kambur sırtında,
eski torbası,
Torbasında sanki,
Cennet urbası..
Hele bir,
kıyamda var ki durması; Göz göz oldum,
doldum… Beytullah’ta ben.


Hacerü’l-Esved’de adın yazdıran,
Îman pençesinde,
nefsi ezdiren,
Yücelen ruhuna,
Arş’ı gezdiren,
Ne veliler gördüm… Beytullah’ta ben.


Unutmuş… Dünyanın vefâ derdini,
Yıkmış… Kalbindeki,
riyâ bendini,
Öyle teslim etmiş,
Hakk’a kendini; Canda Cânân gördüm… Beytullah’ta ben.


Bir sevdâ seli var,
Safâ Merve’de; Damlalar köpürmüş,
vecde girmede.
Nice peygamberler,
nice zirvede; Durup bakar gördüm… Beytullah’ta ben.


Sinelerde alev,
ne kül ne duman,
Dillerde bir soru Vuslat ne zaman Cehennem söndürür böylesi iman Aşk ne imiş gördüm Beytullahta ben

Okyanuslar aşmış gelmiş nicesi Aç susuz,
uykusuz gündüz gecesi Her nefes dilinde Kur’an hecesi Sevdalılar gördüm Beytullahta ben

Bir damla misali,
kapılmış sele; Zengin,
fakir,
paşa,
nefer elele… Yan yana secd’eder,
sultanla köle; Mahşerle tanıştım… Beytullah’ta ben…

Bir zaman derdim ki ”Yâ Rabbî neden,
Bir daha istiyor,
bir kere giden?” Meğer bilemezmiş,
insan gitmeden; Aldım cevabımı… Beytullah’ta ben…

Gördüm ki; bu dünya bir oyalanma,
Halime bakıp da,
mutluyum sanma.
Bedenim Kâbe’den uzakta amma; Gönlümü bıraktım… Beytullah’ta ben.