Destan

Durun kalabalıklar,
bu cadde çıkmaz sokak! Haykırsam,
kollarımı makas gibi açarak Durun,
durun,
bir dünya iniyor tepemizden,
Çatırdılar geliyor karanlık kubbemizden,
Çekiyor tebeşirle yekûn hattını âfet; Alevler içinde ev,
üst katında ziyafet! Durum diye bir lâf var,
buyrunuz size durum; Bu toprak çirkef oldu,
bu gökyüzü bodurum! Bir şey koptu içimden,
şey,
her şeyi tutan bir şey,
Benim adım Bay Necip,
babamınki Fazıl Bey; Utanırdı burnunu göstermekten sütninem,
Kızımın gösterdiği,
kefen bezine mahrem.
Ey tepetaklak ehram,
başı üstünde bina; Evde cinayet,
tramvay arabasında zina! Bir kitap sarayının bin dolusu iskambil; Barajlar yıkan şarap,
sebil üstüne sebil! Ve ferman,
kumardaki dört kıralın buyruğu; Başkentler haritası,
yerde sarhoş kusmuğu! Geçenler geçti seni,
uçtu pabucun dama,
Çatla Sodom-Gomore,
patla Bizans ve Roma! Öttür yem borusunu öttür,
öttür,
borazan! Bitpazarında sattık,
kalkamaz artık kazan! Allahın on pulunu bekleye dursun on kul; Bir kişiye tam dokuz,
dokuz kişiye bir pul.
Bu taksimi kurt yapmaz kuzulara şah olsa; Yaşasın,
kefenimin kefili karaborsa! Kubur faresi hayat,
meselesiz,
gerçeksiz; Heykel destek üstünde,
benim ruhum desteksiz.
Siyaset kavas,
ilim köle,
sanat ihtilâç; Serbest,
verem ve sıtma; mahpus,
gümrükte ilâç.
Bülbüllere emir var Lisan öğren vakvaktan; Bahset tarih,
balığın tırmandığı kavaktan! Bak,
arslan hakikate,
ispinoz kafesinde; Tartılan vatana bak,
dalkavuk kefesinde! Mezarda kan terliyor babamın iskeleti; Ne yaptık,
ne yaptılar mukaddes emaneti? Ah,
küçük hokkabazlık,
sefil aynalı dolap; Bir şapka,
bir eldiven,
bir maymun ve inkılap.