Uyanış

Allah’ım Bugün üzerime güneş doğmadan uyandım Seni andım,
yalvardım ve ağladım Meğerse ne kadar günahkarmışım Seni çok geç tanımışım Hep aldanmışım,
oyalanmışım,
boşuna yanmışım Ve şimdiler de bir nedamet sarıyor beni En derininden,
kalbimden Kalbim ağlıyor,
günahlarına yanıyor Ama sanki günahlarından arınır gibi Bir tövbe gibi Gönlümün iklimi Bazen sonbahar gibi Her insan gibi Beni benden iyi bilir,
Alemlerin Rabb’i O beni bilir,
sen bilmesen de olur O bana yeter,
sen yetmesende olur Sen,
olmasan da olur Ey Rabb’im Şimdi çok huzurlu kalbim Çünkü olması gereken en doğru yerdeyim Seninleyim,
beni senden ayırma,
ayırma Rabb’im Sensiz geçen onca günlerin Yaşadığım boş heveslerin Aldandığım dünya nimetlerinin Hepsinden vazgeçipte sana gelişimin Bugün iman dolu kalbimin zirvesineyim Bugün en güzel yerdeyim Daha önce hiçbir yer bu kadar tanıdık gelmemişti bana Bu duygu bu his,
bana tanıdık biliyorum Şimdi vaktidir gönüle eğilmenin,
bir başak gibi Bu son varışıdır gönüle varma hasretinin Bu seni ilk buluşum ilk tebesümüm ölüme Bundan böyle korku,
hüzün,
ümitsizlik yoktur Bundan hep sen varsın Allah’ım Hep Sen