Öyle Bir Çağda

Allah O’nu öyle bir çağda yolladı ki,
insanlar sapmışlardı,
şaşırmışlardı.
Fitne yoluna ayak atmadaydılar; olmayacak şeyler,
onları doğru yoldan alıkoymuştu.
Büyük sandıkları kişiler,
onları gerçek yoldan saptırmışlardı; bilgisizler,
bilgisizlikle onları aşağılatmışlardı.
İşlerinde şaşkına dönmüşlerdi; cehil yüzünden belâya düşmüşlerdi.
Onlara öğüt vermede direndi; doğru yola yürüdü; onları hikmete,
güzel öğüte çağırdı.


On dört asır evvel,
yine bir böyle geceydi,
Kumdan,
ayın on dördü,
bir öksüz çıkıverdi! Lâkin o ne hüsrandı ki Hissetmedi gözler; Kaç bin senedir,
hâlbuki bekleşmedelerdi! Nerden görecekler? Göremezlerdi tabii Bir kerre,
zuhûr ettiği çöl en sapa yerdi; Bir kerre de,
ma’mûre-i dünyâ,
o zamanlar,
Buhranlar içindeydi,
bugünden de beterdi.
Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta; Dişsiz mi bir insan,
onu kardeşleri yerdi! Fevzâ bütün âfâkına sarmıştı zemînin,
Salgındı,
bugün Şark’ı yıkan,
tefrika derdi.
Derken,
büyümüş,
kırkına gelmişti ki öksüz,
Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi! Bir nefhada insanlığı kurtardı o masum,
Bir hamlede kayserleri,
kisrâları serdi! Aczin ki ezilmekti bütün hakkı,
dirildi; Zulmün ki,
zevâl aklına gelmezdi,
geberdi! Âlemlere,
rahmetti,
evet,
Şer’-i Mübîn’i,
Şehbâlini adl isteyenin yurduna gerdi.
Dünyâ neye sâhipse,
onun vergisidir hep; Medyûn ona cem’iyyeti,
medyûn ona ferdi.
Medyûndur o ma’sûma bütün bir beşeriyyet… Yâ Rab,
bizi mahşerde bu ikrâr ile haşret.