Çün Doğup Tuttu Cihan Yüzünü Hüsnün Güneşi

Çün doğup tutdu cihân yüzünü hüsnün güneşi Kim ola sevmeye bu vech ile sen mâhveşi

Türk ü Kürd ü Acem ü Hind’i bilir bunu ki sen Hâşimî’sin Arabî’sin Medenî’sin Kureşî

Sen emîre kul olan her ne kadar müdbir ise Bende-i mukbil olur misl-i Bilâl-i Habeşî

Dîg-i hikmetde pişirdi çün senin sevgini Hakk Cebraîl olsa nola matbahının hîme-keşi

Yerdeki da’veti fevt ola gidem deyu göğe Bağladın beline ey nûr bilâ-sâye taşı

Sensin ol püşt ü penâh-ı melek ü ins ü perî Enbiyânın güzeli sevgilisi hûb u hoşı

Üzülüp ırk-ı Ebû Cehl gibi ebter olur Sen Ebû’l-Kâsım ile kim ki tutarsa güreşi

Lâle benzer ki gül-i rûyuna indirmedi baş Mug-ı hindû gibi yandı kararıp içi dışı

Kesilip başın ayakda göriser her ki senin Yüzün izine sürüp koymaz ayağına başı

Parmağından akıtıp âb-ı revân-bahşı revân Nice yüz bin kişiden def’ idisersin ataşı

“Ve’d-duhâ” verdine “Ve’l-leyl” okuram sünbülüne Rûşenî virdi budur küllü “gadâtin ve aşî”

Çün Doğup Tutdu Cihan Yüzünü Hüsnün Güneşi Kim Ola Sevmeye Bu Vechile Sen Mahiveşi Vedduha Virdine Velleyl Okurum Sünbülüne Ruşeni Virdim Budur Külle Gadatin Ve Aşi