Bülbül

Bütün dünyaya küskündüm,
dün akşam pek bunalmıştım Nihayet bir zaman kırlarda gezmiş,
köyde kalmıştım.
Şehirden kaçmak isterken sular zaten kararmıştı; Pek ıssız bir karanlık sonradan vadiyi sarmıştı.
Işık yok,
yolcu yok,
ses yok,
bütün hilkat kesilmiş lâl… Bu istiğrakı tek bir nefha olsun etmiyor ihlâl.
Muhitin hali “insaniyet”in timsalidir sandım; Dönüp maziye tırmandım,
ne hicranlar,
neler andım! Eşin var âşiyanın var,
baharın var ki beklerdin.
Kıyametler koparmak neydi ey bülbül,
nedir derdin? Ne hüsrandır ki Şark’ın ben vefâsız,
kansız evlâdı,
Serapa Garba çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı! Hayalimden geçerken şimdi,
fikrim herc ü merc oldu,
Salahaddin-i Eyyubi’lerin,
Fatih’lerin yurdu.
Ne zillettir ki nâkûs inlesin beyninde Osman’ın; Ezan sussun,
fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ’nın! Ne hicrandır ki en şevketli bir mâzi serâp olsun; O kudretler,
o satvetler harâb olsun,
türâb olsun! Teselliden nasibim yok,
hazan ağlar baharımda Bugün bir hanumansız serseriyim öz diyarımda.
Çökük bir kubbe kalsın ma’bedinden Yıldırım Hân’ın; Şenâatlerle çiğnensin muazzam Kabri Orhan’ın! Ne heybettir ki vahdet-gâhı dînin devrilip,
taş taş,
Sürünsün şimdi milyonlarca me’vâsız kalan dindaş! Yıkılmış hânümânlar yerde işkenceyle kıvransın; Serilmiş gövdeler,
binlerce,
yüz binlerce doğransın! Dolaşsın,
sonra,
İslâm’ın harem-gâhında nâ-mahrem… Benim hakkım,
sus ey bülbül,
senin hakkın değil mâtem!