Yedi Öğüt

Ya Hazret-i Mevlana Hak dost ya Habiballah Rasuli Halıkı Yektatü Ber güzin-i Zülcelali pak-ü bihemta tüyi dost dost Hak dost Hak dost Biliyordu ki Mevlânâ bu dünyanın gözü yok Gel bütün gönüllere sevgi ile dol dedi Bu böyle bir hayat ki gölgesi yok izi yok Aşkla sevgiden geçer Hakka giden yol dedi “Cömertlikle yardımda bir akarsu ol” dedi Bilinmezin ötesi gözlere sisten duvar Sevgiyi arayanlar aşkın sesini duyar İnsanız bu âlemde herkesin günahı var Önce sen aynaya bak eksiğini bul dedi “Kusurları örtmede gece gibi ol” dedi Özünü görenlerdir gönül sırrına eren Onlardır kalplerini aşkın yoluna seren Kimseyi ayırmadan evrene ışık veren Odur Allah’ın nuru sınıfsız okul dedi “Merhamette şefkatte güneş gibi ol” dedi Gel hakkına razı ol haram lokmalar yutma İyi ile kötüyü sakın ola bir tutma Alçak gönüllülükte tevazuda unutma Kimseyi ayırmadan kollarına al dedi “Herkese kucak açan toprak gibi ol” dedi Sen gül ki bütün yüzlere ışık olsun gülüşün Nefsine bir yenilirsen bitmez hayalin düşün Bir söz söylerken dur bekle bir söyle iki düşün Kızarsan o anda tanrı kapısı çal dedi “Hiddet ve asabiyette ölü gibi ol” dedi.
İçindeki sevgiyle sensin en büyük zengin Bak şöyle bir çevrene var mı âlemde dengin Sensin o yüreğinle uçsuz bucaksız engin Aşk denen okyanusta her insan bir sal dedi “Sonsuz hoşgörürlükte deniz gibi ol” dedi Eğer başaklanmazsa ekin verir mi ürün Sözüm doğru değilse beni kendimden sürün “Sen ol dedi insan oğlu olduğun gibi görün” Gerçeğin kapısını doğrulukla çal dedi “Ya da görüntün neyse işte öyle ol” dedi