Senin Aşkınla Mecnunum

Senin aşkınla mecnûnum ve lâkin iştihârım yok Demâdem dâğ-ı hasretle figandan başka kârım yok Metâ-ı lütfunu almak için sermâyesiz geldim O türlü bir teh-i destim ki hattâ ihtiyârım yok Ne ilm-ü marifet verdin ne câh-u menkibet yâ Rab Bi-hamdillâh ki bir zerre medâr-ı iftihârım yok Benî nev-i beşer resminde ancak bir heyûlâ var Cihânda kâm alırdım ben olaydı ger o varım yok Ne dârım var benim Esad ne de meyl-i diyârım var Cemâl-i yârdan başka diğer bir intizârım yok.
Eylemez Mecnun gibi Leylâyı hülyâ gönlümüz Ol Zelîhâ-yı zamâne düştü şeydâ gönlümüz Yûsuf-ı hüsnünle sermest olduğum günden beri Oldu bir Mısr-ı muhabbet seng-i hârâ gönlümüz Dâne-i hâlin metâf-ı ehl-i aşk olmuş gibi Eylemiş her kûşesinde nakş u imlâ gönlümüz Çehre-i gül-pâşin itdikçe tahayyül sînede Şimdi olmuş adeta bir bag-i rânâ gönlümüz Mushaf-i hâl ü hatundan feyz-yâb olmak içün Eylemiş tertîb-i sugrâ ile kübrâ gönlümüz Etme vâiz nâr-i dûzehden hikâyet dinlemem Olduğıyçün mazhar-ı esrâr-ı esmâ gönlümüz Mest-i câm-ı bezm-i vahdet germ-ser Es’ad gibi Zümre-i rindâne girmiş bâde-peymâ gönlümüz