Hüseyni Mevlevi Ayini İkinci Selam

Ey şehd-nûşîn-i lebet pâk ez heme âlûdegî Bin’şin ki tâ bâz îsted çeşmem zi hun-pâlûdegî “Ey (sevgili)! Dudağının tatlı balı,
bulanıklıktan tamamen arınmıştır.
(Karşımda) otur ki gözüm kana boyanmaktan kurtulsun.”

Ey ki hezâr âferin dost bu nice sultân olur yar Kulu olan kişiler canım hüsrev ü hâkân olur yar Her ki bugün Veled’e dost inanuben yüz süre yar Yoksul ise bay olur canım bay ise sultân olur yar “Binlerce tebrikler! Bu nasıl bir sultandır ki hizmetçisi olanlar,
padişah olur.
Bugün her kim (Sultan) Veled’e inanıp yüz sürerse,
fakir ise bey olur,
bey ise sultan olur.”

Ey kavm be hac refte kücâyîd kücâyîd Dil-dâr hemin câst bi-yâyîd bi-yâyîd Yar be ra dost yari ben yar bera dost yari ben “Ey hacca giden topluluk! Nerdesiniz,
nerdesiniz? Sevgili burada,
gelin gelin!”

Âşık ki tevâzu‘ ne-nümâyed çi küned Şebhâ ber-i kûy-i tü ne-yâyed çi küned Ger bûse dihed zülf-i tü-râ tîre me-şev Dîvâne ki zencîr ne-hâyed çi küned Yar dalım yar gülüm yar dilim hey Yar dalım yar gülüm yar dilim hey Ah güzelin aşkına,
hâlâtına Yandı yürek aşk harârâtına Andiçeyim gayri güzel sevmeyim Tanrı’ya vü Tanrı’nın âyâtına “Aşık tevazu göstermesin de ne yapsın? Geceleri senin mahallene gelmesin de ne yapsın? Zülfünü öperse kızma; divane zincire sarılmasın da ne yapsın?”

Âh mine’l-aşk ve hâlâtihî Ahraka kalbî bi-harârâtihî Mâ nazara’l-aynü ilâ gayriküm Uksimü bi’llâhi ve âyâtihî “Ah,
aşktan ve hallerinden! (Onun aşkının) ateşleriyle yüreğim yandı.
Allah’a ve âyetlerine yemin ederim ki gözüm başka birisine bakmadı.”

Der kûy-i harâbât me-râ aşk keşan kerd V’an dil-ber-i ayyâr me-râ dîd ü nişan kerd Men der pey-i an dil-ber-i ayyâr bi-reftem Ô rûy-i hod an lahza zi men bâz nihan kerd Sultân-ı arefnâk büdeş mahrem-i esrâr An sırr-ı tecellî-i ezel cümle beyan kerd “Aşk,
harâbât semtine sürükledi; o hilekâr dilber de görüp bana işaret etti.
Ben o hilekâr dilberin peşinden gittim; o ise hemen yüzünü sakladı benden.
(Hakk’ın) sırlarına mahrem olan “arafnâk” sultanı,
ezel tecellîsinin sırrını tamamen açıkladı.”

Sultân-ı menî sultân-ı menî Ender-i dil ü can îmân-ı menî Der men bi-demî men zinde şevem Yek can çi şeved sad cân-ı menî “Sultânımsın,
sultânımsın; cânımda,
gönlümde imânımsın.
Bana üflersen ben dirilirim.
Bir cân da nedir? Yüz cânımsın.”