Kara Sevda

Ben aslında bir rüzgârım,
türbünüm,
fırtınalardan hürüm,
Varlığım sende başlar,
yokluğum sende bitmeli Beni eritmeli esaretin Yoksa ölürüm,
yoksa ölürüm.
Ben aslında bir yaylayım Yaylalardan yeşil,
yaylalardan serin.
En güzeli sende değilse gözlerin kahrolayım.
Ben aslında bir Yanardağım Dağlardan ulu,
dağlardan yüceyim Yıldızlar eteklerimde parlar,
Bulutlar aşamaz zirvemi; Aşkınla devim,
aşkınla yüceyim.
Ben aslında bir pınarım.
Kaynağı bendedir pınarların,
Yücelerden en yüceye akarım; Dalgalar dalgalar ;beni de katın köpüklerinize Ben çok uzaklardan geliyorum İletin beni denize.
Ben büyük günahkârım Seni sevmekten suçluyum.
İftarda seni,
sahurda seni beklerim; Sana niyetliyim,
sana oruçluyum.
Ey dua timsali mübârek eller Tohum diye yere saçın,
ekin diye beni biçin.
İçimde başladı en çetin koşu; Ey yağız atlılar; ey şimşek kanatlılar! Hadi mümkünse sevdamı geçin.
Ben aslında bir yolcuyum Ölümden hayata uzanıyorum.
Ey biricik vuslat yolu ! Ey bana benden gidecek yol ! Al gayri cümle öfkeni; Yeter ki bana sırdaş,
bana yoldaş ol.
İster yitir,
istersen başladığım yere getir Geçtiğim yollardan utanıyorum,
Al götür beni götür.
Aslında bir çölüm Gobiyim,
Sinâyım,
Büyük Sahrâyım Rahmetine hasret Kerbelâyım.
Ey ilk harcımı karan su! Ey alevden fışkıran su! Vâhaya döndür beni,
Yokluğunda yanmaktayım Gel söndür beni.
Ben aslında bir pervâneyim Pervânelerden divaneyim Beni,
ateşe hasretliğim kavurur Yıllardır boşlukta dönmekteyim; Nerdesin ey cihanı dolduran nur? Terk et beni terk et beni ey kendini bilmeyen mantık! Ey aynalarda gizlenen gurur,
bırak beni! Ey en güzel güneş,
ey ebedi ateş yak beni! Nesimi gibi soy,
Mansur gibi yak,
Yak beni…