Sen Efendim Tende Canımsın Benim

Sen Efendim tende cânımsın benim Dü cihânda mihribânımsın benim Çünkü zâtın bî-mira ey dost-ı Hakk Rehber-i sû-yi cinânımsın benim ‘Afv-ı cürm için şefâ’at eyleyen Bâ’is-i emn ü emânımsın benim Yâ Habîballah dahîlek tut elim Lutf ile imdâd-resânımsın benim İftihârdır Fevzî’ye çün hizmetin Ya şefî’ ‘izz ü şânımsın benim Bu niyâzı ol dahi kıldı kabûl ‘Akd olundu hâsıl-ı Ümmü’r-Resûl İbtidâki Cum’a-i Mâh-ı Receb Gicesinde ol eb-i hayrü’n-neseb Etdiği anda zifâf-ı pür-sürûr Âmine’ye intikâl etdi o nûr Ya’ni hâmil oldu ol ‘iffet-meâb Buldu rahmi ol şerefle âb ü tâb Ola bed’ ü hatmi her hayrü’l-kelâm Cân ü dilden es-salatü ve’s-selâm Çok acâib şey zuhûr etdi o ân Şöyle kim envâr ile doldu cihân Hem Kureyş’in söyledi hayvanları Haml-i pâki kıldı tebşîr dilleri Huşk u deryâda vuhûş u mahiler
Hak Muhammed oldu mahmûl dediler
Ol zamân şâhânının hep tahtları Oldu menkus döndü nahse bahtları Hem de ahres oldu şâhân ol gice Bilmediler hâlleri oldu nice Hem dedi ol kân-ı ‘ismet Âmine Şol zaman k’oldum Resûlü zâmine Mekke’den Şam-ı şerîfin evleri Dahi etrâfındaki hep köyleri Bil göründü bana oldu âşikâr Cümlesi ha-kudret-i Perverdigar Bir dahi işbu hikâyet kim gelir Ağreb-i ahvâlden ma’dûd olur Çıkdı şeytan
Bû-Kubeys’in dağına Sayha etdi soluna hem sağına Duydular cümle şeyâtîn geldiler
Bâ’is-i sayha ne imiş bildiler