Kapuna Gelmişem Ya Rab

Kapuna gelmişem yâ Rab tehî destim yüzüm kara Ki kulluk itmedim sana ‘aceb hâlim nice ola

Şerî’at emrini tutub tarîka olmadım sâlik Sanurdum kendimi ‘arif muhakkak Bâyezîd-âsâ

Hevâ-yı nefs ü İblise uyub itdim hatâ bî-had Menâhî irtikâb itdim evâmir tutmadım kat’â

Riyâ’ ü süm’a vü taklîd ile celb eyledim nâsı Bilür iken ki şöhret ‘âşıka bir fitne-i ‘uzmâ

Severdim medh-i nâsı havf iderdim zemlerinden hem Baña hak söz diyen mebgûz idi sevmez idim asla

Edeb iz’ân haya nâmûs u ‘ân cümle terk itdim Mecazî ‘ışk beni bu hâle koyub eyledi rüsvâ

İki nesne zelîl eyler buyurdı mer’î Peygamber Biri şehvet biri hırsdur bu iki bende çok hâlâ

Mehâsinden melâ’ik yazmadı dîvânıma bir harf Mesâvîde ma’âsîde velâkin olmışam yekta

Bu hâl-ile ümîdi kesmeyüb hîç rahmetinden ben Dilerem mağfiret senden gice gündüz Hudâvendâ

Günâhım çoklığından var mıdır saña keder hergiz Beni ‘afv eyleseñ rahmet tükenür mi ki bir derya

Hatâmı i’tirâf idüb ‘atanı isteyü geldim Gerek ‘afv it gerek ‘adi it vezirin yok senin hâşâ

Velâkin ‘afv iderseñ dostlarım heb sevinişürler
Dahi gam-nâk olub heb cümle a’dâ zümre-i tersâ

Kamu dostlarının başı Muhammed Mustafâ kim ol Baña atamdan erham oldığı malûm-durur saña

‘Azâb itseñ baña mahzun olur elbetde ol dostun Olur bî-şübhe mesrur hem beni bağışlasan afla

Habîbin hakki-çün tard itme Kuddûsî günâh-kârı Seniñ kapuñdan evsa’ var mı bir kapu ki ol vara Ahmed Kuddusi