Huzûra ersem bir kez,
bahara döner güzler… Erse pâyine başım,
hep çağlasa gözyaşım,
“Sen Sen” deyip ağlasam,
kalkar bütün pürüzler… Köyünün pembe rengi,
bulunmaz asla dengi; Temizlenip giderler,
günâhla gelen yüzler.
Gelenler erer nûra,
her biri bir sürûra,
Rahmet yağar heryana,
kalır mahrûm gözsüzler… Toprağından tozundan,
o mübârek izinden Zulmetli dünyâlara akar gelir gündüzler… Ölgün ne desem Sana,
medhin düşmezdi bana; Birşey diyeyim dedim,
vefâ etmedi sözler.
O derin şefkatinden,
çok engin himmetinden,
Dönüp bir teveccüh kıl; rûhum lütfunu özler!
Bu eser Hasret Sana Bu Gözler ismiyle
İlahi kategorisine eklenmiştir.
