Sen Gittin Ben Bittim

Sen gittin Hayatın öbür ucunda bıraktın beni Issızlaştı şehir Yetim kaldı şarkılar
Sen gittin Umman’ımı besleyen dereler gitti Enlemler boylamlar
Ülkeler gitti Şaşırdı yönleri kuzey ve güney Demirden kavilik,
yelden hafiflik Savaşlar barışlar gitti Sen gittin Aşımın hamuru gitti Sen gittin Yapımın çamuru gitti Sen gittin Nisanın yağmuru gitti Sen gittin Dünyanın uğuru gitti Söylesene ağzımın tadı mı kalır? Hangi beyaz keyif çatar çayımda şimdi? Sen gittin aralandı sahte dünyam yokluğa Bir yağ emmez çıkrık kolu hatıran Sen içimde büyüdükçe,
ben küçülüyorum Adını kazıyamadı zaman Nar tadından
Kar suyundan
Sen gittin Devletim gitti Sen gittin Servetim gitti İzzetim,
saadetim gitti Yıkılmış bir hisar kaldı tevarüs Bulutlara kan karıştı ardından
Sen gittin Örtüm gitti Açıktayım cascavlak Muhteşem rüzgârlar dağımı yoklar
Tüm yangınlar beni yakar önce Tipi bir yandan boran bir yandan biler dişini Bende kalan en son yanını ister Sen gittin Elim gitti Sen gittin Dilim gitti Sen gittin Gülüm gitti Baştan sona diken dolu gülistan
Yediveren suya saldı ıtrını Kırağı düştü bülbüllerin sesine Akreplere kaldı bütün türküler
Sen gittin Kalakaldım tamtakır Zenginliğim eteğinle sürüldü Bir yığın suç,
zillet bastı hanemi Ateşten gömlek giydim,
şerbet içtim kızılcık Tacirlere bayram oldu gidişin Sen gittin Ben bittim Ne olur Benden uzak tutma nurunu Nerde aşk varsa oraya yetişir elin Yalnızlıklardan beni yine Korursa sevdan korur ancak….!