Ey Aşk Eri

Gör bu latif çiçekleri,
bezenerek geldi geçer Bunlar yazın bezenirken,
dosttan yana uzanırken,
Bir sor ahi sen bunlara,
nereyedir azm-i sefer.
Her bir çiçek bin naz ile,
öğer Hakk’ı niyaz ile,
Her kuş hoş bir avaz ile,
o padişahı zikreder.
Öğer onun kadirliğin,
her bir işe hazırlığın,
İlla ömür kasırlığın,
anacağız rengi döner.
Rengi döner günden güne,
toprağa dökülür yine,
İbret olur anlayana,
bu ibreti arif duyar.
Bu sırrı ger duyaydın,
ya bu gamı yiyeydin.
Yerinde eriyeydin,
gideydi senden kâr ve bâr.
Ne gelmeğin gelmek olur,
ne bilmeğin bilmek olur,
Son menzilin ölmek olur,
duymadın aşktan bir eser.
Bildik gelen geçer imiş,
konan geri göçer imiş.
Aşk şerbetin içer imiş,
her kim bu manadan duyar.
Yunus bu sözleri kogil,
kendözünden elin yugil,
Senden ne gele bir değil,
çün Hak’tan gelir hayır şer.
Asıl Metin İy ‘ışk eri aç gözüni yir yüzine kılgıl nazar Gör bu latîf çiçekleri bezenüben Hakk’a gider Bunlar yazın bezenüben dostdan yana uzanuban Bir sor ahî bunlara sen kancarudur ‘azm-i sefer Her bir çiçek bin nâzıla öger Hakk’ı niyâzıla Her murgı hoş âvâzıla ol pâdişâhı zikreder Öger anun Kâdırlıgın her bir işe hâzırlıgın İllâ ‘ömür kâsırlıgın anıcagız rengi döner Rengi döner günden güne topraga dökilür gine ‘İbret durur anlayana bu ‘ibreti ‘ârif tuyar Bu sırrı ger tuyayıdun ya bu gamı yiyeyidün Yiründe eriyeyidün gideydi senden kâr u bâr Ne gelmegün gelmek durur ne bilmegün bilmek durur Son menzilün ölmek durur tuymadun ‘ışkdan bir eser Bildük gelen geçerimiş konan girü göçerimiş ‘Işk şerbetin içerimiş her kim bu ma’nîden tuyar Yûnus bu sözleri kogıl kendözünden elün yugıl Senden ne gele bir digil çün Hak’dan ola hayr u şer