İbret Al Azizim Gel Bu Devrandan

İbret al azîzim gel bu devrândan Sana hiç fayda yok seyr ü seyrândan Gün olur göçersin dehr-i vîrândan Ayırma gönlünü emr-i Kur`ân’dan Dünyâda bâkî mi sanırsın insân Âbâ u ecdâdın hâk ile yeksân Zikr ile şükr ile dönmezse lisân Ya îmân zayıfdır ya akıl noksan Bak geldi geçiyor gençlik avânın Hani ya nerede yârân ihvânın Yakında senin de kalkar kervânın Bu yolda kılavuz ancak îmânın Rabbini bilmekdir en büyük irfân Rabbini bulmakdır irfâna burhân Tecellî etmezse rahmet-i Rahmân Âkıbet mutlakâ hicrân u hüsrân Emrini nehyini beyân eyledi Sevdiği kulları ayân eyledi Bây ile gedâyı seyyân eyledi Kadrini bilmeyen zıyân eyledi O ihsân eyledi sen ısyân ettin O âsân eyledi sen nisyân ettin O îzân eyledi hezeyân ettin Ömrünü gafletle girîzân ettin Arkadaş bu dünyâ yalandır yalan Ölümden ders alır akıllı olan Malını mülkünü ederler talan Kalırsın ortada girye vü nâlân Kazanla teneşir ederler i’lân Evinden yükselir nâle vü efgân Toplanır kapına emsâl ü akrân Olursun âhiret yoluna revân Tabutun içinde nihân ü pinhân Bir namaz vaktince olursun mihmân Karşında saf tutar ahbâb ü yârân Musallâ taşında olur imtihân Kabir var hufre-i nâr-ı nîrândır Kabir var ravza-i bâğ-ı cinândır Kabir var mü’mine dârü’l emândır Kabir var münkire zâr ü zindândır Koyarlar mezara seni perîşân Başına dikerler bir küçük nişân Kalbini Kur`ân’la etmişsen rahşân Kabrini melekler eyler dırahşân Ey Aşkî hayır yok fânî cihândan Gelenler gidiyor bir bir bu handan Îmânla Kur’ân’a bağlan ki candan Dâreynde olasın şâdân ü handân