Türkünün Yankısı

Gece çökerken Bombasırtı’nda usulca Sessizlik yayılır siperlerden sipere Sekiz metreydi yalnızca mesafeleri Ama bir türkü dolardı karanlık göklere.
Türk siperinden bir ses yükselirdi gece Derin,
yanıksı ve insanı delercesine Anzak askerleri sessizce dinler askeri Şarkının büyüsüyle gece hüzünlenir.
Herkes iç yakan,
ruh kavuran nağmeleri Evini özlemeler,
uzak kilometreleri Anlamasakta dillerini türkülerin Efsunlu bir sesti karanlığı delip geçen.
Bir anda duyuldu bu siperler içinde Başka siperlerden askerler gelirlerdi Kahve,
çikolata eşliğinde beklenir Türk’ün türkü dediği,
o büyüleyici sesi.
Gecenin rüzgarı taşırdı nağmeleri Yorgun savaşçıların dinlenirdi kalpleri Türkçe bilmezdik ama ruhumuz anlardı Bu ses,
barışın,
özlemin yüreğe işleyen yankısıydı.
Gündüz ateş yağardı aynı ellerden Geceyse,
çikolata,
üzüm,
ceviz uçardı siperlerden Kurşunlar yerini bir gülümsemeye bırakır Savaşın ortasında insanlık yaşanır.
Bir gece sustu o tanıdık ses aniden Siperlere hüzünler doldu derinden Sabah ateşler devam ediyordu elbette Ama yürekler hep o sesi bekledi gece.
Bir taş attık,
kâğıda yazılmış bir soru “Niçin sustu o türküleri söyleyen?” Cevap geldi kısa,
ağır ve gerçek “O sesi siz vurdunuz,
sabah ki çatışmada şehit oldu.” Siperlerde yankılandı bu acı haber Hüzün sardı gecenin her bir köşesini Türk’ün türküsü artık sessiz kalmıştı Barışın sesi,
savaşla yaralanmıştı.
Ama o türkü unutulmadı hiçbir zaman Geceleri barışan eller,
dostlukla anılan Çanakkale’de atılan kurşunların yankısı Bugün bile kulaklarımızda insanlık şarkısı.