Ay Işığında Gözlerin

Bir gün en olmadık bir anda,
Bir taş atarsan eğer / ya da bir gül,
İçimin en derin kuyularına; Ve bir ay düşürürsen ansızın,
Gönlümün en durgun sularına -Gözlerin kadar güzel- Bil ki,
Delirmenin vakti gelmiştir… Ayışığında gözlerin,
İnan ki kanadının her telinde bin hüzün.
Ayakları kınalı ürkek bir güvercindir Ve ağzı mühürlü papağanlar,
İmrenirler oysa sana,
Hâl diliyle söyleyince gözlerin En hüzünlü şarkılarını… Aslında benim türkümdür,
Bizim türkümüzdür,
Gözlerinin söylediği bilir misin? Ve en hüzünlü bir Maraş akşamında,
Bir Karacaoğlan koşması kadar Dokunaklıdır,
Karadır,
Türkmen’dir,
Ayışığında gözlerin… Sen,
geceyle gelen rahmet ve bereket… Sen,
gözleri geceler kadar derin… Ve sen,
soğukların bittiği gün Avuçlarıma bırakıp gittiğin o ateş kadar Sıcaktır nefesin.
Mercandır parmakların ve Bileklerin gümüş… En içinden çıkılmaz mazmûnlardır gözlerin.
Sonra bir de Dünyanın en güzel minyatürlerinden Seçilmiş ceylanlardır Ayışığında gözlerin… Beni öldürmek vakti geldiğinde,
Bir Hintli gibi ateşlerde yak,
sonra… Yak ve küllerimi Ganj yerine Gözlerinin en kutsal ırmaklarına savur! İstersen,
sürme diye gözlerine çek; Sen bilirsin! Ama bir dileğim olsun benim de senden En vahşi,
en ürkek bir ceylan olsun,
Ayışığında gözlerin… Ey en deli kısraklar kadar soylu Ve delişmen bakışlım… Bir gün bu yaylalarda Sensizlikten delirdiğimi duyarsan,
En hoyrat kahkahalarını uçur rüzgârlara! Sonra pişman olup,
Yüreğinin bir köşesinde / hani olur ya Bir sızı duyarsan eğer,
Bil ki,
Tıpkı yüzün gibi bir dolunay akşamında,
En ele geçmez kıratların su içtiği Bir çeşme başında,
Kınalı ellerinle hazırladığın zehri içeceğim.
Ve iki kaşının ortasından derlenmiş Acıların en kutsalını… En mahremini sevgilerin… Ve parlarken kirpiklerinin ucunda İki damla iksir,
Sana en deli şiirlerimi okuyacağım.
Hem,
bunlar gibi değil… Ve dizlerine düşerken ben,
En güzel şarkılarını söyleyecek; Ayışığında O kara,
O hüzünlü,
O güzel gözlerin…