Allahı Zikretmek

Necmeddin Kübra (k.s) der ki “İki zikir bir yerde bulunmaz.
Devamlı eşyayı zikir ve dert eden kimse Allah’ı gerçek olarak zikredemez.
Allah’ın zikrine dalan kimse de kalbini eşya ile meşgul etmez.
Hz.
Peygamber (s.a.v) devamlı Allahu Teala’yı zikrederdi.
Peygamberlerin ve velilerin normal işleri de zikir sayılır.
Çünkü,
onların bütün davranış ve işleri Hak ile olur,
hak ölçülere uyar.
Zikirden gaye,
kalbin Allah ile huzur bulmasıdır.” Tasavvufi hayatta arifler,
zikrin fayda vermesi için kalbin günah kirlerinden uzak ve temiz tutulmasını gerekli görmüşlerdir.
Çünkü her bir günah kalbin üzerine siyah bir nokta olarak çöker.
Bu siyahlıklar tevbe,
istiğfar,
zikir ve salih amellerle temizlenmezse kalbi kapatır,
karartır ve katılaştırır.
Böyle bir kalp ölmüş gibi gaflet içinde kalır.
İbadetten zevk almaz.
Ne yapsa taklitte kalır.
Bu kalbin özel bir terbiye ve tedaviden geçmesi lazımdır.
Onu uyandıracak ilâhi bir sevgiye ve feyze ihtiyacı vardır.
Günümüzde bir çok Müslüman kalbini ihmal edip gafletine bir çare aramadığı için,
Allah dostlarının yaşadığı güzellikleri hiç tatmadan ölür giderler.
Halbuki kalbimiz Rabbimiz için tahsis edilmiş çok özel bir yerdir.
İbadetin onun için,
aşkın onun için,
korkun onun için,
sevgin yine onun için olsun.