Can Efza

Cihânı cennet itmiş âdeta bu ıyd-ı can- efzâ Koy olsun cümle-i ihvân izzetle safâ-bahşâ Hilâl-i ebruvânın görmeden ben subh-ı ıyd itmem Libâs-ı mâtemi soymam olursa Cennet-i a’lâ Oturrum derd-i hecrinle namâz-ı ıyda baş eğmem Olunca tâk-ı mihrâbından ayru ey melek sîmâ Taâmım derdü gam kutum elem hûn-ı dil aşâmım Refîkim âh u sazım nâle yârim illet-i sevdâ Leb-i la’lin firâkıyla nice kan almasun hâtır Ki sensiz hur u gılman ile gelmez rûha istiğnâ Ne mümkün seyr-i gülzâr-ı cihânı arzu itmek Senin-çün bülbül-i hâtır olup ey gonca leb şeydâ Teessüf eylemez Es’ad perişan olduğu yüzden Visâlin bir daha ihsan iderse Hazret-i Mevlâ