Şehirde Sabah

Bir zamanlar ezanla uyanılırmış,
Ne rutubetten şikayet Ne ağız dolusu küfür Ne başucunda nöbeti çalar saatlerin…

Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Güneş doğmazmış üstüne Uykuda insanoğlunun Şehrin serin sokakları Birbirini selamlayan Güleryüzlü insanları Muhabbetle karşılarmış.


Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Besmeleyle başlanırmış gündüze Kepenkler besmeleyle açılır

Besmeleyle kesilirmiş kumaşlar Kardeşine gönderirmiş müşterisini Günün ilk işini yapan esnaflar.


Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Bir anda çarşı Pazar Birbirine dua eden Güler yüzlü insanlarla dolarmış

Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Ve kadınlar ilk ağızda Komşusunun derdi için ağlarmış.


Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Çiftçi işçi esnaf memur Aynı tarağın dişleri gibi eşit Aynı duvarın taşları gibi kenetlenirmiş Ne yerli ne yabancı Kimsenin gurbetlik çekmediği Şehirler varmış.


Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Evlerden camilere dolarmış mahalleli İçlerinden en akıllı ,en münasip En muttaki olanı geçermiş öne Birlikte yönelirlermiş evrenin sahibine Birlikte çözülürmüş cümle sorunlar Hem de caminin içinde.


Bir zamanlar ezanla uyanılırmış Bayram namazından sonra Kucaklaşır helalleşir gülüşür Kurbanlar keserlermiş Allah yoluna Yürekler birbine ikram etme yarışında Böylece bir anda çarparmış… Bir zamanlar ezanla uyanılan Şehirler varmış…