Mührü Aşk

Solumda bâki olan aşk mührünün sahibesi Ezelde verilen sözümün yazgısıdır gözlerin Başımı bürüyen sabah seherlerinde,
Avuçlarıma dokunan yağmurlar gibi,
serin sızılar düştü yangınlarıma.
Nakkaşelerin beyhude çabaları yetmedi adını yazmaya İlahi bir yazgının huzuruyla önce kalbime,
sonra ömrüme yazıldın Uçsuz bucaksız çöllerde,
kör kuyular başında beklediğim kervandı gülüşün Yusuf misali vuslatıma en çokta sen yakıştın..
Gülbahçemin mihmandarı,
ezeli sevdam.
Aşka visal nefes alışlarımdan doğdum kalbine Pürmelal hüzünleri aşırıp gün batımlarından Sana asude sabahlara uyandırdım yüreğimi Hiçbir sözden anlamadım bu zamana kadar Ne bir kasırgadan kurtarıldım,
nede gül kanatlı vakitlere hapsoldum Elemli bir ömrün elinden,
ben gözlerinle kurtuldum..
Ey gönlüme hapsolmuş sevgili Zindanına düştüğümden beri cennet kokuları sarıyor ruhumu İkbali sen oluyor bütün kör kuyuların Züleyhalar misali,
Şirince bir nazarın hükmüne boyun eğiyor asiliğim Seninle uzak diyarların hicranlarından sıyrılıyorum Seninle,
aşka hasret pervaneler misali yanıyorum Rüzgarına hüzün dolan aşk çöllerinde,
saçlarıma düşen kum taneleri kadar sıcak Gül yaprağının dikenli hasretlerinde,
kanayan gönüllerde yeşeren bir aşksın Kalu belada payıma düştü gülüşün Kalbimi sana harmanlayan bu yazgı bu kalem Ey yaradanın emaneti,
içimdeki sonsuz elem Ne bir kasırgadan kurtarıldım,
nede gül kanatlı vakitlere hapsoldum Firkatli bir ömrün elinden,
ben gözlerinle kurtuldum..