Seni Unutabildiğim Gün

Ne seni unutabiliyorum ne de senden kalanları Başımın içinde bir ur gibi büyüyorsun Seni unutmamanın verdiği acılara dayanamıyorum artık Unutamamanın bu kadar ezici kahredici olduğunu bilmezdim Her yerde her zaman benimle birliktesin İşin kötüsü her şeyle seni hatırlıyorum Kalabalıkta gelişigüzel söylenmiş bir söz bile yetiyor seni düşünmem için Yalnızlığında ise sesini kulaklarımda Avuçlarının sıcaklığını hissediyor Yaşanmış zamanlar bir film şeridi gibi geçiyor hafızamda Anılarımızı en küçük noktalarına kadar birer birer hatırlıyorum İşte o zaman bu seneyi unutamayan başı duvarlara vura vura parçalamak geliyor içimden Renklerin kokuların seslerin ve ışığın bile seni hatırlattığı bir dünyada yaşamak Harikulade bir şey olurdu belki Ama sende unutmasaydın Benim unutmadığını hala sevdiğini bilsem her şeyi katlanırdım Unutamamanın değil de unutulmamanın vereceği eşsiz mutluluğun içinde erir kaybolurdum Sevmek bir bakıma unutmamaya mahkûm olmaktır Sevilmemişsek bir de unutulmaya mahkûm oluşumuz var en hazini Ihsan unutabildiği kadar güçlü ise unutamadığı ölçüde yıkık ve ezik kalıyor Ancak bir kurşun kadar uzaktasın benden biliyorum Ve ciğerlerime saplanmış bir kurşun gibisin hala Seni çıkarıp atmak da elimde değil sana gelmek de Gelsen ne değişecek ki Gözlerin eskisi gibi gülebilecek miydi? Hatırlayacak sevinecek miydi? Hiç konuşmadan ben de seni özledim Diyebilecek miydi ellerin diyebilecek miydi? Hayır değil mi cevabın hayır Öyleyse hiç gelmeyeceğim sana Böylesi daha iyi kal sen orada Gün oluyor seni unutabilmek için bu şehirden çok uzaklara gitmek istiyorum Sokaklar evler caddeler vitrinler seni hatırlatıyor hatırlatmasın diye Gün oluyor anlıyorum senden ve bu şehirden kaçmanın faydasızlığını Çünkü biliyorum nereye gitsem benimle geleceksin Ya da gittiğim her yerde senden bir şey olacak İşte yar seni unutabildiğim gün yeniden ve daha çok sevmeye başlayacağım Seni unutabildiğim gün yeniden ve daha çok sevmeye başlayacağım

Aşktan yana söz duyunca ben hep seni düşünürüm Uçsuz hayaller boyunca ben hep seni düşünürüm Yıldızlar kayar yüceden renkler sıyrılır geceden Yüreğim sızlar inceden ben hep seni düşünürüm Ben hep seni düşünürüm ben hep seni düşünürüm Ben hep seni düşünürüm ben hep seni düşünürüm Yıldızlar kayar yüceden renkler sıyrılır geceden Yüreğim sızlar inceden ben hep seni düşünürüm

Aklın ucu değer hiçe yol ararım içten içe Kâinat uyur sessizce ben hep seni düşünürüm Rüzgâr eser ilden İl’e Sağlıkta bitmez bu çile “Var”dan öte,
“Yok”ta bile Ben hep seni düşünürüm Ben hep seni düşünürüm ben hep seni düşünürüm Ben hep seni düşünürüm ben hep seni düşünürüm Rüzgâr eser ilden İl’e Sağlıkta bitmez bu çile “Var”dan öte,
“Yok”ta bile Ben hep seni düşünürüm