Açılan Şu Ellerim

Mürekkebi kuruyan kırık kalem değilim Suret-i Rahman diye söylüyorsun Sen beni Ey Gül-i Rânâ’dan duyduğumla bildiğim Ben böyleyim diyemem biliyorsun Sen beni Şu sinemin sızısı Mültezem nazı kadar Rahmetten cana düşen yaşlar gibi tutuşmuş Dedikçe Sana gelir durdukça beni yakar Yanarak Seni demek Rabbim ne kadar hoşmuş Muhabbeti kalbime Rahmeti bak gör diye Fısıldayan Kâinat Sarayının Sahibi Niyet ile bir ömrü yalnız Sana vermeye Görüyorsun kulunun kaç kere geldiğini İman hazinesinin sırrını söyleyensin Nazar kıl Sen ne olur kalbimde sakla onu Verdiğin şu gönlü ganimet eyleyensin Düşe kalka giderken her zaman yokla onu… Afiyet de zevksizdir derdinden âzâd ise Murassa saraylarda neylesin âşık olan İnce çizgi üstünde vuslatın murad ise Ne bahtiyar yolcudur yolunda âşık kalan Sal beni sularına akıp Sana geleyim Karışsın garip gönül yüzü yerde kullara Yetim bakışlarımda bayram günü dileğim Bir zerre eyle beni tükenmez ummanına