Yol Sonunda Reddiye

Kimse ihtiyaç duymasaydı sevgiye Güzel ve kısa anlardı.
Yoksa hayalim,
Hayalimle mi dolmuştu billûr şişe? Itır yok,
şişe boş,
hiçlik kasırgası; Duygu tanımaz bir karayel işte… Bir karayel bu şimdi kasıp kavuran,
Son yolculuğunda yürek kadırgası.
Suç onun,
sevgiye ne gerek vardı… Dost sesler mutluluktur ıtır dolu ve billûr,
Bir gün boşalır içi bir sesin,
mâlum olur,
Artık kalbimiz kutup denizinde ve yalnız.
Tanrım suç kimindi,
nerde hata yaptık? Keşke sevgiye muhtaç olmasaydık… Sen,sen başla sırrımı aheka İşte ama lâkin ricâ ederim fakat,
Şimdi asla ona gerek duymasaydık… Ne kadar uzardı düşler,
günlerse çok kısaydı Olaylar geçip gitti,
yüreğim yerinde saydı Bir yere varamadı,
ölümse arkasında,
Suç onda sevgiye ne gerek vardı? Hep başka şartlar düşledi,
bir de uzak iklimler Gidenlerden güzel miydi gelen mevsimler? Yolda düşüp kaldılar şimdi unuttum kimler,
Lütfen lâkin ama tekrar söylemeliyim,
Kimse sevgiye muhtaç olmasaydı.