Ben İdim

Bu cihana gelmeden Bir ulu sultan idim Ten suret bağlanmadan Can içinde can idim Cana ten oldu suret Ademe oldu bu ad Bu ad ve san yok iken Derya ve umman idim İçim dışım nur idi Nur ile mamur idi Durduğum yer tur idi Musa’ya hemrah idim Can oldu bana hicab Can yüzünde ten nikab Bu hicabım yok iken Suret-i rahman idim Bu yer bu gök olmadan Can bu tene dolmadan O dem cevap gelmeden İsmimle Süphan idim Yoldaş oldum ademe Doldum cümle aleme Bu adem suretinde Sırr ile pinhan idim Leyfse-i fiddar yoğ idi Gayrı deyyar yoğ idi Nutk-u güftar yoğ idi Yer ile yeksan idim Gah ibret idim gözde Gah hüsn idim hub yüzde Gah oldu kim hatt-u hal Zülfü perişan idim Gahi eyyüp olmuşum Derde sabır kılmışım Gah oldu Mustafa’ya Delil-i bürhan idim Mecnun oldum bir zaman Leylayı gördüm ayan Gah oldu bu meydanda Rüstem-i destan idim Kaf dağında bir zaman Gurbete düşmüş idim Ben bunda ki gelmişem Ezeli o’nda idim Sad hezaran donum var KAYGUSUZ ABDAL gibi Bağdat’ta Mansur ile Menşur olan ben idim