Gönlümün Gülü

Seni seven her ruh uludur Yâ Resûlallâh! Gözü-gönlü onun doludur Yâ Resûlallâh! Cemâlin pertevinden zerre şevk alan billâh,
Kapının ayrılmaz kuludur Yâ Resûlallâh!

Beklemez bir başka iltifat sana erenler,
Semtin iltifat buğuludur Yâ Resûlallâh! Gönül gözleriyle bir kere seni görenler Onlar ruhların bir koludur ya Rasulallah

Uçuşur ikliminde altın kanatlı kuşlar,
İklimin kuşların yoludur Yâ Resûlallâh! Cennet yamaçları gibidir orda ufuklar Cemalin bu ufkun tülüdür ya Rasulallah

Sana ermek imanlı gönüllerin rüyası Seni bilmeyenler ölüdür ya Resûlallâh!

Vuslatın,
bu garip kıtmîrin her dem hülyâsı,
Bu benim gönlümün gülüdür ya Resûlallâh!

Yine hicranla seni andı gönül,
Tende canım,
ruh-u revanım Canan,
Andıkça hasretlere yandı gönül; Ne olur kıl artık vuslata şayan.!

Hem sevip hem ağlayan biçareyim,
Kararsız,
derbeder ve avareyim,
Yıkılıp dökülmüş bir viraneyim; Hal-i hazinim tam mevsim-i hazan..


Güller gülse de ağlıyor hep bülbül,
Bir dert küpü adeta şimdi gönül; Bilmem mümkün mü bu hale tahammül? Ruhumda Ah-u zar,
dilimde figan.


Yanıp kebap oldum ümidim yıkma! İtab et,
ama ağyara bırakma! Vefasız bir kulum cürmüme bakma! Vasf-ı hale ne hacet her şey ayan…

Bilirsin gayri imdat edecek yok; Gönlümü dertten azad edecek yok; Kıtmiri başka abad edecek yok,
Hatırım virane,
gözlerim giryan

Gel vur mızrabını da kalbimi söylet! Vur ruhuma nağmelerini dinlet! Ve gönlüme geleceğini vadet! Vaat et ki kalmadı dizimde derman..