Anne

Hani yağmurlar vardır anne bulutların koynundan süzülen her damla Susuzluktan kavrulan toprağa bir buse bıraktığı anda şehit şehit kokan güller fışkırtan Hani anne gonca güller vardır bezm-i elestte verdiği sözün uğruna bir değil bin can feda diyebilen dava erlerinin gönlünde açar solmamacasına yüceler vardır hani anne veraların verasındaki dünyayı gülzar edeceği günün iftirakıyla yanıp tutuşan güneşlere gebe Ve evlatlar vardır anne gönüllerde güller büyüsün diye gözyaşlarıyla toprağa buse düşüren vaat edilen o nur doğsun için karanlıkları kendi öz elleriyle yırtmaya azmetmiş,
gel nidasını duyunca maveradan geride gözü yaşlı ama mutlu analar bırakan ve evladın anne sözünün sahibi çilesinin eri Rabbinin kulu belki darağaçlarının gülü,
belki şehadet çınarının garip bir dalı olmaya giderken ardımdan ağlama ve yavrunu son defa kollarına sar,
kavuşmak kalacak bir kutlu güne,
elimde Hubeyb’ten gel çağrısı var.
Hakkını helal et hakkını helal et dönemem anne… Bastığın topraklar şehadet kokar omzuma yüklenmiş bir kutsal çile Rabbimin yolunda ölsem ne çıkar hakkını helal et dönemem anne Hasretin ateşi gönlümü yakar derdimi dökerim bir mahsun güle Elimde Hubeyb’ten gel çağrısı var hakkını helal et dönemem anne Bir gece yarısı vurdular beni anlatsa yıldızlar gelse de yine Dudağımda son söz özledim seni hakkını helal et dönemem anne Hasretin ateşi gönlümü yakar derdimi dökerim bir mahsun güle Elimde Hubeyb’ten gel çağrısı var hakkını helal et dönemem anne