Bir Zamanlar

Gelmişiz,
dünyaya milliyet nedir öğretmişiz! Kapkaranlıkken bütün afakı insaniyyetin,
Nur olup fışkırmışız tâ sinesinden zulmetin,
Yarmışız edvâr-ı fetretten kalan yeldaları; Fikr-i ferda doğmadan yağdırmışız ferdaları! Öyle ferdalar ki Kaldırmış serapa âlemi; Dideler bir cavidani fecrin olmuş mahremi.
Yirmi beş yıl,
yirmi beş bin yıl kadar feyyaz imiş! Bak ne ani bir tekâmül! Bak ki Hala mündehiş Yâd-ı fevka’l-ı i’tiyadından onun tarihler; Görmemiş benzer o müdhiş seyre,
hem görmez beşer,
Bir taraftan dinimiz,
ahlakımız,
irfanımız; Bir taraftan seyfe makrun adlimiz,
ihsanımız; Yükselip akvamı almış fevc fevc ağuşuna; Hepsi dalmış vahdetin aheng-i cuşucuşuna,


Emr-i bil ma’ruf imiş ihvan-ı İslam’ın işi; Nehy edermiş,
bir fenalık görse,
kardeş kardeşi.
Kimse haksızlıktan etmezmiş tegafül ihtiyar; Ferde raci’ sadmeden efrad olurmuş lerzedar.
Biz,
neyiz? Seyreyle artık; bir de fikr et,
neymişiz? Din de kürkün aynı olmuş Ters çevirmiş giymişiz! Nehy-i ma’rûf emr-i münkerdir gezen meydanda bak! En metîn ahlâkımız,
yâhud,
görüp aldırmamak! Yıktı bin mel’un kalem nâmûsu,
bizler uymadık; “Susmak evlâdır” deyip sustuk… Sanırsın duymadık! Kustu,
bin murdar ağız Şer’in bütün ahkâmına; Âh! Bir ses bâri yükselseydi nefret nâmına! Altı yüz bin can gider; milyonla îmân eksilir; Kimseler görmez! Gören sersem de Allah’tan bilir! Sonra,
şâyet şahsının incinse,
hattâ,
bir tüyü Yer yıkılmış zanneder seyr eyleyen gümbürtüyü! Kırkın aylıktan biraz,
yâhud geciksin vermeyin; Fodla çiy kalsın,
“pilav bitmiş” deyin,
göstermeyin; Fes,
külâh,
kalpak,
sarık vermiş bakarsın el ele; Mi’delerden fışkırır tâ Arş’a aç bir velvele! Ortalık altüst olurken ses çıkarmazdım,
hani,
Öyle bir dernekte seyret gel de artık sen beni! Göster,
Allah’ım,
bu millet kurtulur,
tek mu’cize Bir “utanmak hissi” ver gâib hazînenden bize!