Çocuk

Uçurtmalarını uçururlarmış masmavi gökyüzünde beyaz bulutlarla birlikte

Sahi oralarda gökyüzü mavi bulutlar beyazmış nedense Burada vatanımda bulutlar kapkara gökyüzü kızıl Düştüğünde bir anda her yeri kanlara bulayan Ve nereden geldiği bilinmeyen havanların mermilerin Bombaların bıraktığı izlerle

Oyuncak derler renkli sıcak şeylermiş… Yoksa bizimkiler bizimkiler oyuncak değil mi Kırık tüfekler bıçaklar mermi kovanları ki Çekirdekleri kim bilir hangi masumun beynine saplanmış Önce oyunlarımızı sonra oyuncaklarımızı elimizden aldı büyükler Bizlerse ya seyirci ya kurban

Çocuk! Zulmün kucağına sabırla birlikte düştün İnsanların gözlerini karanlıklara çevirdiği bir zamanda Ve hoş geldin aramıza Bir umut bir hayat bir can getirdin o masum o mahzun bakışlarınla

Sen büyüyeceksin çocuk Göreceksin bileceksin her şeyi Tertemiz yüzünden fışkıran nur Her geçen gün biraz daha artacak sabrın ve direnişinle

Ve bakışların bakışların biraz daha derinleşecek zulümlerle birlikte Zulmü yaşayarak ölümlerle Ve bil ki ey çocuk! O zalimlerin yaptıklarından gafil olmayan Rabb’in Beklemekte o günü senin için Sen O’nun için yaşadıkça Bu mahzunluğun o gün bitecek çocuk! O gün sana korku O gün hüzün yok sonsuza dek…

Ve unutma çocuk! Sen de öleceksin onlar da…