Bülbül

Bu şiir yazılırken Yunan istilâsı altındaki topraklarımız hususiyle Bursa’ya dair elîm haberler geliyordu; tetkikine de imkân yoktu.
Eşin var,
âşiyanın var,
baharın var,
ki beklerdin; Kıyâmetler koparmak neydi,
ey bülbül,
nedir derdin ? 0 zümrüd tahta kondun,
bir semâvî saltanat kurdun; Cihânın yurdu hep çiğnense,
çiğnenmez senin yurdun,
Bugün bir yemyeşil vâdi,
yarın bir kıpkızıl gülşen,
Gezersin,
hânmânın şen,
için şen,
kâinatın şen.
Hazansız bir zemin isterse,
şâyed rûh-i ser-bâzın,
Ufuklar,
bu’d-i mutlaklar bütün mahkûm-i pervâzın.
Değil bir kayda,
sığmazsın – kanadlandım mı – eb’âda; Hayâtın en muhayyel gayedir ahrâra dünyâda,
Neden öyleyse mâtemlerle eyyâmın perîşandır? Niçin bir damlacık göğsünde bir umman hurûşandır? Hayır,
mâtem senin hakkın değil… Mâtem benim hakkım Asırlar var ki,
aydınlık nedir,
hiç bilmez âfâkım! Tesellîden nasîbim yok,
hazân ağlar bahârımda; Bugün bir hânmansız serseriyim öz diyârımda! Ne husrandır ki Şark’ın ben vefâsız,
kansız evlâdı,
Serâpâ Garba çiğnettim de çıktım hâk-i ecdâdı! Hayâlimden geçerken şimdi,
fikrim herc ü merc oldu,
SALÂHADDÎN-İ EYYÛBÎ’lerin,
FATİH’lerin yurdu.
Ne zillettir ki nâkûs inlesin beyninde OSMAN’ın; Ezan sussun,
fezâlardan silinsin yâdı Mevlâ’nın! Ne hicrandır ki en şevketli bir mâzi serâp olsun; O kudretler,
o satvetler harâb olsun,
türâb olsun! Çökük bir kubbe kalsın ma’bedinden YILDIRIM Hân’ın; Şenâatlerle çiğnensin muazzam Kabri ORHAN’ın! Ne heybettir ki vahdet-gâhı dînin devrilip,
taş taş,
Sürünsün şimdi milyonlarca me’vâsız kalan dindaş! Yıkılmış hânmânlar yerde işkenceyle kıvransın; Serilmiş gövdeler,
binlerce,
yüz binlerce doğransın! Dolaşsın,
sonra,
İslâm’ın harem-gâhında nâ-mahrem… Benim hakkım,
sus ey bülbül,
senin hakkın değil mâtem!